Kasuklam-suklam ang Hunyo

Tatlong taon ko nang kinamumuhian ang Hunyo—

ang buwan na dating may pangakong pamumulaklak,

ngayo’y namumunga

na may dalang init at pangungulila.

Tuwing dumarating ito,

tila muling nagbubukas ang mga sugat

ng mga alaalang

pilit kong pinaghihilom

sa ilalim ng mga gabing walang pangalan.

At kasabay ng alinsangan ng hangin,

ang pagliyab ng damdaming natutong

hindi lahat ng pagdating

ay nangangahulugang pananatili.

Hindi ko mawari

kung bakit tuwing ninanais kong umamin

ay pasan ng aking dibdib at lalamunan ang ikot ng mundo

parang may unos na gustong kumawala

ngunit binabaha ng takot sa anyo ng iyong tugon.

Tatlong taon na

mula noong huli akong namuhay

nang hindi ka iniisip

sa bawat umaga,

sa bawat gabing humahaplos ang dilim.

Sapagkat nang makilala kita,

unti-unti kong isinaulo ang iyong pagkatao

na tila ba isa kang kantang kailangang kabisaduhin

hanggang sa hindi ko na namalayang

ikaw na pala ang bukambibig

sa hapag-kainan,

sa mga kaibigan,

at maging sa sariling kong isip.

Tatlong taon nang hindi marunong magsinungaling

ang aking mga mata.

Sa tuwing nababanggit ang iyong pangalan,

agad itong kumikislap—

na parang mga bituing nahulog,

at sa kabila ng pagnanais kong ikubli,

ay ipinagkakanulo ng kanilang liwanag

ang damdaming hindi kailanman natutong umiwas sa iyo.

Tatlong taon nang ikaw

ang dahilan kung bakit may himig ang ordinaryong araw,

kung bakit banal ang ilang segundo,

at kung bakit napakasakit tuwing dumarating ang Hunyo.

Ngunit sana—

sa susunod na tatlong taon,

hindi na ikaw ang laman

ng bawat salitang dumadampi sa aking labi.

Hindi na ikaw ang tinta

sa bawat letrang nanginginig kong isinusulat.

At higit sa lahat,

hindi na ikaw ang tahanan

ng pusong matagal nang ginugulo ng paghihintay.

Sapagkat may mga pag-ibig ding

kailangang pakawalan

hindi dahil naglaho ang damdamin,

kundi kahit ang pag-asa’y napagod na rin

Sa isang Hunyo–

Na hindi kailanman naging para sa akin at iyo.