Hindi Banyaga, Hindi Pa Akin

May mga salitang

matagal nang nakaukit sa pangalan mo,

nakaugat sa dugo,

ngunit hindi mo pa rin mabigkas.

Ganoon ang Filipino sa akin—

pamilyar sa pinagmulan,

ngunit banyaga sa dila.

Hindi ko alam ang tahanan,

kahit alam kong umuuwi ako.

Hindi ko alam ang pag-ibig,

kahit alam kong nagmamahal ako.

Hindi ko alam kung paano sabihin ang sarili

kahit buong buhay ko itong dala.

Kaya natuto ako,

hindi upang patunayan

na ako’y Pilipino,

kundi upang makilala

ang sarili kong matagal ko nang dala.

Bayan.

Ina.

Tahanan.

Pag-ibig.

Mali ang bigkas.

Mabagal ang dila.

Ngunit inuulit.

Baka ang wika

ay hindi lamang salita,

kundi daang pauwi

sa sariling matagal nang

naghihintay sa aking dila.

At sa bawat pantig,

may bahaging umuuwi—

hindi dahil nawala,

kundi dahil ngayon ko lamang nakilala.

Kaya kung marinig ninyo akong magkamali,

hayaan ninyo.

Kung mabagal ang aking dila,

maghintay kayo.

Dahil balang araw,

kapag sinabi kong—

“Mahal kita,”

Hindi na ito tunog

ng wikang pinag-aralan,

hindi na saling

hiniram sa ibang dila.

Kundi tinig

na sa wakas,

ay akin na.